Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2016

Πρόβα στιγμής....

Μαζεύτηκαν, έδειξαν λίγες βασικές γραμμές, το έχω ο ένας, το έχω ο άλλος και άρχισαν να παίζουν.
Το αποτέλεσμα μάλλον δικαιώνει....


Στάθης : κιθάρα, φωνή
Γιάννης : lead κιθάρα
Αλέξανδρος : μπάσο
Κώστας : ντραμς



Whisky Rock-A-Roller


Swamp music


Sweet home Alabama


Sweey home Chicago



Cocaine


Πέμπτη, 28 Μαΐου 2015

Επεξεργασία φωτογραφίας με το Lightroom

Το Lightroom, το μικρό αδελφάκι του Photoshop, είναι ένα εξαιρετικό πρόγραμμα επεξεργασίας των φωτογραφιών, με απίστευτα αποτελέσματα. Είναι ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα και χρησιμοποιείται πλέον από τους περισσότερους φωτογράφους, λόγω της ευκολίας στην χρήση του. Οι μεγάλοι γκουρού του Photoshop, λένε ότι με το Lightroom μπορείς να κάνεις το 95% της δουλειάς του Photoshop (για το υπόλοιπο 5% - μάσκες, layers, διόρθωση προοπτικής. μοντάζ, clone tool κ.α. - χρειάζεται το Photoshop). Λόγω της συνεργασίας μεταξύ των δύο προγραμμάτων, αν είναι εγκαταστημένα και τα δύο στο σύστημα, μπορεί ο χρήστης να περνά από το ένα στο άλλο τις φωτογραφίες του, έχοντας έτσι άπειρες δυνατότητες επεξεργασίας.

Μία εξαιρετική τεχνική επεξεργασίας των φωτογραφιών στο Lightroom είναι από ένα  Γάλλο φωτογράφο, και δίνει γρήγορα και εκπληκτικά αποτελέσματα. Αξίζει να δοκιμασθεί (και ως γνωστό στο Lightroom, ότι αλλαγές και να κάνουμε δεν αλλοιώνουμε την πρωτότυπη φωτογραφία μας).

Ανοίγουμε την φωτογραφία μας στο Lightroom στο Develop module
1. Μετακινούμε το slider των Highlights τελείως αριστερά (-100)
2. Το Shadows δεξιά (80-100), ανάλογα με την φωτεινότητα της φωτογραφίας
3. Με πατημένο το  alt μετακινούμε το Whites δεξιά, μέχρι μόλις να φανεί πληροφορία 
4. Με πατημένο το alt μετακινούμε το Blacks προς τα αριστερά μέχρι να δούμε πληροφορία
5. Με το Temp διορθώνουμε το χρώμα (προς τα δεξιά συνήθως για πιο ζεστό χρώμα)
6. Λίγο Contrast (έως 25)
7. Λίγο Clarity (έως 25)
8. Μετά κάνουμε Sharpening στο panel Detail με αρκετό amount (70-90)




















                      πριν                                         μετά


Αυτή είναι η βασική επεξεργασία μας.

Μετά μπορούμε να κάνουμε τμηματικές βελτιώσεις με το Graduated Filter και το Adjustment brush (να φωτίσουμε ή να σκοτεινιάσουμε τμηματικά, να βελτιώσουμε  επιμέρους το χρώμα κ. α.). Επίσης μπορούμε να περάσουμε στο Photoshop για άλλες βελτιώσεις.



Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

ΙΤΑΛΙΑ

Από ένα ταξίδι στην Ιταλία
Βενετσιάνικες φιγούρες

Σουρουπώνει στην Βενετία

Βενετία


Βενετία

Πέμπτη, 2 Απριλίου 2015

Ποιος είσαι κ.Τζόουνς;


Μπαίνεις στο δωμάτιο με το μολύβι σου στο χέρι
Βλέπεις κάποιον γυμνό και λες, "ποιος είν' αυτός;"
Προσπαθείς πολύ μα δεν μπορείς να καταλάβεις
Ούτε καν τι πρόκειται να πεις όταν γυρίσεις πίσω
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Σηκώνεις το κεφάλι σου και ρωτάς, "είν' αυτό εκεί;"
Και κάποιος σε δείχνει και λέει, "δικό του είναι"
Και συ λες, "τι είναι δικό μου;" και κάποιος άλλος λέει "που, ποιο είναι;"
Και συ λες, "΄ώ, Θεέ μου, είμαι εδώ πέρα ολομόναχος;"
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Κρατάς σφιχτά το εισιτήριο και το τέρας πας να δεις
Που έρχεται αμέσως σαν σ' ακούει να μιλάς
Και λέει, "τι αίσθηση σου κάνει τέτοιο κτήνος να 'σαι;"
Και συ λες, "αδύνατο" καθώς ένα κόκκαλο σου πλασάρει
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Έχεις ένα σωρό επαφές ανάμεσα σε ξυλοκόπους
Πληροφορίες να σου δίνουν, σαν κάποιος στην φαντασία σου ορμήσει
Μα κανείς δεν σέβεται κι όλοι από σένα περιμένουν
Μια επιταγή να δώσεις στους αφορολόγητους φιλανθρωπικούς συλλόγους
Βρέθηκες με προφεσσόρους κι άρεσε σ' όλους η θωριά σου
Με νομικούς συζήτησες για λεπρούς κι απατεώνες
Έχεις ξετινάξει όλα του Σκοττ Φιτζέραλντ τα βιβλία
Είσαι πολυδιαβασμένος, είναι πασίγνωστο
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Ο τύπος που καταπίνει σπαθιά έρχεται κοντά σου
Κι ύστερα γονατίζει και κάνει το σταυρό του
Και μετά τα ψηλά τακούνια του χτυπάει
Και χωρίς άλλη προειδοποίηση σε ρωτά πως αισθάνεσαι
Και λέει "πάρε πίσω το λαρύγγι σου, σ' ευχαριστώ για το δάνειο"
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Βλέπεις τώρα αυτόν τον μονόφθαλμο νάνο να φωνάζει ΤΏΡΑ
Και συ λες, "για ποιο λόγο;" κι αυτός λέει, "πως;"
Και συ λες, "τι σημαίνει αυτό;"
Και σου ουρλιάζει εκείνος, "είσαι μια γελάδα
Δώσε μου λίγο γάλα ή αλλιώς τράβα σπίτι"
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Λοιπόν, μπαίνεις στο δωμάτιο σαν καμήλα και μετά κατσουφιάζεις
Βάζεις τα μάτια σου στην τσέπη και τη μύτη σου στο χώμα
Θα 'πρεπε να είχαν ένα νόμο, να μην σε συνεφέρνουν
Θα 'πρεπε να υποχρεωθείς ακουστικά να φορέσεις
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;
                                                                         Bob Dylan, 1965                                                                                                        (μτφρ. Γιάννης Τζώρτζης)

Ballad of a thin man. Η μπαλάντα ενός αδύνατου ανθρώπου.  Η μπαλάντα του ανθρώπου που βρίσκεται δίπλα μας. Ξανά και ξανά: έλλειψη κατανόησης, επικοινωνίας. Αλλεπάλληλες, χοροπηδηχτές ερωτήσεις. Καμία απάντηση. Ο κ. Τζόουνς στο προσκήνιο.

Δημοσιογράφος : Ποιoς είναι ο κ. Τζόουνς;
Bob Dylan : Ο κ. Τζόουνς. Δεν θα σου πω το πρώτο του όνομα. Θα μου κάνουν μήνυση.
Δημοσιογράφος : Τι δουλειά κάνει;
Bob Dylan : Είναι pinboy. Επίσης φοράει ζαρτιέρες.
                                          (Από συνέντευξη του Bob Dylan στο L.A. Free Press, 1965)


Ποιος είσαι κ. Τζόουνς; 
Από το 1965 που κυκλοφόρησε το Ballad of a thin man, o Bob Dylan ποτέ δεν αποκάλυψε την αληθινή ταυτότητα του πραγματικού κ. Τζόουνς, αν υποθέσουμε ότι είναι πράγματι υπαρκτό πρόσωπο, όσες φορές ρωτήθηκε επ' αυτού.

Είναι ο Μπράιαν Τζόουνς, ο κιθαρίστας τότε των Rolling Stones, που σε μια παραισθησιακή του έκρηξη θεωρούσε ότι σ' αυτόν αναφέρεται το τραγούδι; 
Ή ο δημοσιογράφος Τζέφρι Τζόουνς του περιοδικού Time, που το 1965 στο φολκ φεστιβάλ του Newport είχε πάρει μια ταραχώδη συνέντευξη από τον Dylan κάνοντας του ηλίθιες ερωτήσεις;
Μήπως ο δημοσιογράφος Μαξ Τζόουνς του Melody Maker που του είχε πάρει συνέντευξη το 1964 στην Αγγλία; Σε κάτι τέτοιο "συνηγορεί" η πρώτη στροφή από το τραγούδι:

Μπαίνεις στο δωμάτιο με το μολύβι σου στο χέρι
Βλέπεις κάποιον γυμνό και λες, "ποιος είναι αυτός;"
Προσπαθείς πολύ μα δεν μπορείς να καταλάβεις
Ούτε καν τι πρόκειται να πεις όταν γυρίσεις πίσω
Γιατί κάτι συμβαίνει εδώ πέρα
Αλλά τι είναι εσύ δεν ξέρεις - ξέρεις μήπως κ. Τζόουνς;

Το 1986 σε συναυλία του στην Ιαπωνία προλόγισε το τραγούδι λέγοντας "Αυτό το τραγούδι το έγραψα για ανθρώπους που κάνουν ερωτήσεις όλη την ώρα. Και αυτό είναι πολύ κουραστικό. Απλά, δεν θες να απαντάς σε άλλες ερωτήσεις."

Αλλά ο κ. Τζόουνς είναι pinboy και φορά ζαρτιέρες (είπε ο ίδιος). Είναι ομοφυλόφιλος; Πολλοί θεωρούν ότι στο Ballad of a thin man ο Dylan μιλάει για ομοφυλοφιλία. Σε πολλές φράσεις από το τραγούδι, με λίγη φαντασία, μπορεί να θεωρηθεί ότι μιλάει για ομοφυλοφιλία. Την εποχή εκείνη έκανε πολύ παρέα με τον, δηλωμένο ομοφυλόφιλο, beat ποιητή Allen Ginsberg ο οποίος σαφέστατα θα τον είχε επηρεάσει.

Στον βιογράφο του Robert Shelton είπε "θα μπορούσα να σου πω ποιος κ. Τζόουνς είναι στη ζωή μου, αλλά, όπως, καθένας έχει τους δικούς του κ Τζόουνς."

Είναι ο κ. Τζόουνς ο ίδιος ο Bob Dylan;
Ο κάθε καλλιτέχνης διαλέγει τον δικό του τρόπο να υπάρξει. Και ο Bob Dylan, στην πιο δημιουργική του φάση, δημιούργησε ορισμένους χαρακτήρες που τον άγγιξαν και φόρεσε την μάσκα τους στο δικό του πρόσωπο. 

Δεν έχει και τόση σημασία αν ο κ. Τζόουνς είναι ο Bob Dylan. Εκείνο που κυρίως ενδιαφέρει, είναι η αποκάλυψη, μέσα απ' το τραγούδι, μιας γνώριμης φιγούρας μέσα στον πολιτισμό της νεολαίας. Του κ. Τζόουνς.




Κυριακή, 22 Μαρτίου 2015

βασιλιάδες ή αγγελιοφόροι






Τους ρώτησαν αν θέλουν να γίνουν 
βασιλιάδες ή αγγελιοφόροι των βασιλιάδων. 
Σαν τα παιδιά, διάλεξαν όλοι το δεύτερο. 
Έτσι, υπάρχουν μόνον αγγελιοφόροι που τρέχουν 
γύρω γύρω στον κόσμο και φωνάζουν ο ένας στον 
άλλον - αφού δεν υπάρχουν βασιλιάδες - ακατανόητα μηνύματα. 
Θα ήθελαν να δώσουν ένα τέλος σ' αυτή την άθλια 
ζωή, αλλά δεν τολμούν να πατήσουν τον όρκο τους.
                                                            
                                                                             ΦΡΑΝΤΣ ΚΑΦΚΑ

Σάββατο, 14 Μαρτίου 2015

Ludwig Van Beethoven - Κουαρτέτο εγχόρδων Νο. 14 in C# minor Op. 131

Ο τωρινός χρόνος κι ο περασμένος χρόνος
Είναι ίσως και οι δύο παρόντες στο μελλούμενο χρόνο,
Κι ο μελλούμενος χρόνος περιέχεται στον περασμένο χρόνο.
Άν όλος ο χρόνος είναι αιώνια παρών
Όλος ο χρόνος δεν μπορεί να εξαγοραστεί.
                                                    Τέσσερα κουαρτέτα
                                                                                                                        T. S Eliot

Ο T. S. Eliot έγραψε το καλύτερο του ποίημα, τα τέσσερα κουαρτέτα, εμπνευσμένος από τα τελευταία κουαρτέτα εγχόρδων του Ludvig Van Beethoven. "Έχω το A minor κουαρτέτο στο γραμμόφωνο" έγραψε το 1931 στον φίλο του ποιητή Stephen Spender, "θα ήθελα πολύ να αποτυπώσω κάτι από αυτά σε στίχους πριν πεθάνω"

Ανάμεσα στα διάφορα είδη μουσικών έργων της κλασσικής μουσικής, όπως είναι οι συμφωνίες, τα κοντσέρτα, οι σονάτες κλπ, ιδιαίτερη θέση κατέχουν τα κουαρτέτα εγχόρδων. Τα κουαρτέτα εγχόρδων, έργα βαθιά συναισθηματικά, είναι βασικά μουσική δωματίου, και εκτελούνται από 2 βιολιά, μία βιόλα και ένα τσέλο. Με αυτό το είδος ασχολήθηκαν σχεδόν όλοι οι μεγάλοι μουσουργοί, σε μικρή ή μεγαλύτερη έκταση, και παρουσίασαν με αυτά μερικά από τα καλύτερα τους έργα.



Από όλα τα έργα που έγραψε ο Ludwig Van Beethoven, ο Τιτάνας αυτός της μουσικής, τα πιο "εσωτερικά", πλημμυρισμένα από όλα τα συναισθήματα ενός ανθρώπου με τόσο έντονη
και ταραχώδη ζωή, είναι τα 16 κουαρτέτα εγχόρδων. Τα έργα αυτά θεωρούνται τα καλύτερα κουαρτέτα εγχόρδων που έχουν γραφτεί, ιδιαίτερα τα τελευταία 5 που γράφτηκαν τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Έργα που ξεπερνούν, οτιδήποτε αυτός ή άλλος μουσικός είχε ή έχει ποτέ συνθέσει. Ακούγοντας αυτές τις νότες, καταδυόμαστε βαθιά μέσα στην ψυχή, αυτού του δύσκολου και οξύθυμου άνδρα, που είναι τώρα εντελώς κουφός. Απογυμνώνεται, εκθέτοντας τα συναισθήματα του σε μας, με τέτοιο τρόπο που οι λέξεις δεν μπορούν ποτέ να εκφράσουν.

Από αυτά τα εξαίσια έργα, αυτό που ο ίδιος θεωρούσε το καλύτερο, είναι το Νο.14 κουαρτέτο in C# minor Op. 131 . Αυτό, που όταν το άκουσε ο μεγάλος Franz Schubert αναφώνησε "Μετά από αυτό, τι μένει σ' εμάς να γράψουμε πλέον".  Επίσης ο Schubert όταν αισθανόταν να έρχεται το τέλος του, εξέφρασε την τελευταία του μουσική επιθυμία, να ακούσει αυτό το κουαρτέτο. Η επιθυμία του αυτή εκπληρώθηκε από τον φίλο του βιολονίστα Karl Holz, ο οποίος μάλιστα δήλωσε "ο Βασιλεύς της αρμονίας έστειλε στον Βασιλέα του τραγουδιού μια φιλική προσφορά για την διέλευση".
Παρομοίως ο Robert Schumann το χαρακτήρισε ως "μεγαλείο που δεν μπορούν να εκφράσουν τα λόγια" και "στο απώτατο όριο όσων έχουν μέχρι σήμερα επιτευχθεί από την ανθρώπινη τέχνη και φαντασία"

Το έργο γράφτηκε από το 1825 μέχρι το καλοκαίρι του 1826, και ήταν το προτελευταίο έργο που έγραψε ο Beethoven (πέθανε το 1827). Αποτελείται από 7 μέρη, τα οποία παίζονται χωρίς διακοπή.


Τα μέρη είναι:
1. Adagio ma non troppo e molto espressivo
2. Allegro molto vivace
3. Allegro moderato – Adagio
4. Andante ma non troppo e molto cantabile – Più mosso – Andante moderato e                   lusinghiero – Adagio – 5 Allegretto – Adagio, ma non troppo e semplice – Allegretto
5. Presto
6. Adagio quasi un poco andante
7. Allegro

                                                         Χειρόγραφο του έργου

Το κουαρτέτο Op. 131 είναι ένας χρονικός περίγυρος της ανθρώπινης ψυχής, που με αφετηρία την βαθιά μελαγχολία φθάνει τον υψηλό στοχασμό, για να καταλήξει ο αιώνιος Beethoven στο αισιόδοξο σάλπισμα της νίκης. Ακολουθεί ανοδική πορεία και εξυμνεί την επάνοδο στη ζωή, στο μυστήριο της νέας γέννησης.

Το πρώτο μέρος έχει την πιστότερη μελαγχολική έκφραση απ' όσες κατόρθωσε να ζωγραφίσει η μουσική. Όπως δήλωσε ο Richard Wagner "αποκαλύπτει τα πιο μελαγχολικά αισθήματα που μπορεί να εκφράσει η μουσική".
Και ενώ σβήνει αργά το μελαγχολικό πρώτο μέρος, αναπηδά το Αλλέγκρο, το δεύτερο μέρος, σαν την ζωή που βγαίνει από το σκοτάδι. Φαίνεται το χαμόγελο μιας αναστάσιμης αισιοδοξίας.
Το τρίτο μέρος είναι μια σύντομη απλή αλλαγή της εικόνας για να  φθάσουμε στο εκπληκτικό τέταρτο μέρος, ένα Αντάντε, του οποίου η φαινομενική μονοτονία παρουσιάζει απίστευτες χρωματικές και συναισθηματικές παραλλαγές, και που φθάνει στο τέλος σε μια βαθύτατη πνευματικότητα. Ο Beethoven εξιστορεί την δική του ευτυχία, την γαλήνη της ψυχής του.
Το πέμπτο μέρος είναι γεμάτο ρυθμό, με μια συγκρατημένη διάθεση στην αρχή, που προχωρά σε μια φρενήρη κατάληξη.
Στο έκτο μέρος ο συνθέτης περνά από μια βαθιά αυτοσυγκέντρωση και μετά φθάνουμε στο
εκπληκτικό έβδομο και τελευταίο μέρος, που είναι ένας καλπασμός με πολλά μαζί αισθήματα, με κυρίαρχο εκείνο της θριαμβικής νίκης, ένας πανηγυρικός ύμνος στη Ζωή. Ο Wagner είχε πει για το τελευταίο μέρος πως είναι ο χορός του σύμπαντος, όπου παραβγαίνουν  στο φρενήρη δρόμο τους η άγρια ηδονή, η ερωτική έκσταση, το οδυνηρό παράπονο, η υπέρτατη χαρά, η ηδυπάθεια και ο πόνος.

Το κουαρτέτο εγχόρδων Νο. 14 Op. 131 είναι ένα από τα μέγιστα - ή και το μέγιστο- έργο του Beethoven και μια από τις κορυφές στην ιστορία του πνεύματος.



Alban Berg Quartet



Πηγές
http://tosympantistexnis.blogspot.gr/
Edmond Vermeil - Beethoven
Μανώλης Θεοδωρίδης - Ανθολογία Κλασσικής Μουσικής

Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Οι 100 καλύτεροι δίσκοι ροκ μουσικής




 

Το παιγνίδι με τις λίστες πάντα έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ποιες είναι οι καλύτερες ταινίες, τα καλύτερα αυτοκίνητα, τα καλύτερα βιβλία, οι καλύτεροι δίσκοι. Τέτοιες λίστες κυκλοφορούν πολλές, σε ειδικά περιοδικά, βιβλία, sites που ασχολούνται με το ανάλογο αντικείμενο. Συνήθης τρόπος σύνταξης τέτοιων λιστών, είναι (συνήθως σε περιοδικά) να προτείνουν διάφοροι, ειδικοί και μη, τα δέκα καλύτερα από το εξεταζόμενο είδος, και με μια ειδική βαθμολογία να καταγράφονται τα καλύτερα 10, 100 κοκ. 
Όταν κάποιος προσπαθεί να φτιάξει μια λίστα με τους καλύτερους δίσκους, όπως κάνω τώρα εδώ εγώ, και αυτή η επιλογή γίνεται μέσα από πάρα πολλούς δίσκους, αντιμετωπίζει ένα μεγάλο πρόβλημα. Ποια είναι τα κριτήρια της όποιας (αριθμητικής) επιλογής; Αν είναι να επιλέξεις τον καλύτερο ή τους 10 καλύτερους (σου) δίσκους, τότε είναι σχετικά εύκολο. Όλοι έχουμε στο μυαλό μας έναν ή δέκα δίσκους που ξεχωρίζουν πολύ περισσότερο από τους υπόλοιπους. Αν όμως θέλεις να επιλέξεις τους 100 καλύτερους (σου), τότε το πράγμα ζορίζει, και ζορίζει αρκετά, βασανιστικά. Τα κριτήρια επιλογής αμβλύνονται, και δεν είναι εύκολο να επιλέξεις κάποιον ανάμεσα σε άλλους που τους θεωρείς εξ ίσου καλούς, και αρχίζεις τις προσθαφαιρέσεις μη γνωρίζοντας μέσα σου γιατί επέλεξες κάποιους και αφαίρεσες άλλους. 

                               

Στην λίστα των 100 καλύτερων μου δίσκων της ροκ μουσικής που ακολουθεί (ανάμεσα σε 6000 περίπου ροκ δίσκους της δισκοθήκης μου),  η επιλογή είναι καθαρά προσωπική, με μοναδικό κριτήριο το συναισθηματικό δέσιμο με αυτούς και την μουσική απόλαυση που συνεχίζουν να μου προσφέρουν. Δεν μπήκαν κριτήρια εμπορικά (πόσο πούλησαν) ή πως θεωρείται ο καθένας από αυτούς στην παγκόσμια ροκ κοινότητα και τι γνώμη έχουν άλλοι (ο μόνος περιορισμός είναι έως 2 δίσκοι  για κάθε μουσικό ή γκρουπ, για πιο μεγάλη αντιπροσώπευση). Απ' έξω έμειναν άλλοι τόσοι περίπου, εξίσου πολύ καλοί δίσκοι. Δεν παρουσιάζονται αξιολογικά αλλά χρονολογικά. Θα μπορούσε να είναι και μία πολύ καλή βασική ροκ δισκοθήκη. 
Τελικά δεν είναι 100 αλλά 101. Αυτός ο ένας  (που δεν ξέρω ποιος είναι) αντιπροσωπεύει αυτούς που έμειναν εκτός λίστας

                         

 1.       Bob Dylan – Highway 61 Revisited  1965 
 2.      The Beatles – Revolver  1966 
 3.       Bob Dylan – Blonde on blonde  1966
 4.       Paul Butterfield Blues Band – East/West  1966
 5.       Donovan – Sunshine Superman  1966 
 6.       The Byrds – Fifth Dimension  1966
 7.       The Beatles – Stg. Peppers Lonely Hearts Club Band  1967
 8.       Country Joe and the Fish – Electric music for the mind and body  1967
 9.       The Doors – The Doors  1967
 10.   Country Joe and the Fish – I-feel-like-I’m-fixing-to-die  1967
 11.   Jefferson Airplane – Surrealistic Pillow  1967
 12.   Cream – Disraeli Gears  1967
 13.   Jimi Hendrix – Are you experienced 1967
 14.   The Velvet Underground – The Velvet Underground and Nico  1967
 15.   Eric Burdon and the Animals – Winds of change  1967
 16.   Love – Forever changes  1967
 17.   Tim Buckley – Goodbye and Hello  1967 
 18.   Jefferson Airplane – After bathing at Baxter’s  1967
 19.   Big Brother and the Holding Company – Cheap Thrills  1968
 20.   United States of America – United States of America  1968
 21.   Van Morrison – Astral weeks  1968
 22.   Quicksilver Messenger Service – Quicksilver Messenger Service  1968
 23.   The Incredible String Band – Wee Tam and the Big Huge  1968
 24.   Blind Faith – Blind Faith  1969
 25.   Crosby, Stills and Nash – Crosby, Stills and Nash  1969
 26.   The Moody Blues – To our children, children, children  1969
 27.   Fairport Convention – Liege and Leif  1969
 28.   Frank Zappa – Hot Rats  1969
 29.   Crosby, Stills, Nash and Young – Déjà vu  1970
 30.   Van Morrison – Moondance  1970
 31.   Pearls Before Swine – The use of ashes  1970
 32.   The Grateful dead – American Beauty  1970
 33.   The Doors – Morrison Hotel  1970
 34.   Traffic – John Barleycorn must die  1970
 35.   Out of Focus – Wake up!  1970
 36.   Van Der Graaf Generator – H to He, Who Am the Only One  1970
 37.   The Allman Brothers Band – Live at Fillmore East  1971
 38.   The Who – Who’s next  1971
 39.   Deep Purple – Machine Head  1971
 40.   King Crimson – Islands  1971
 41.   Can – Tago Mago  1971
 42.   Led Zeppelin – IV  1971                                          
 43.   Jethro Tull – Aqualung  1971
 44.   Rod Stewart – Every picture tells a story  1971
 45.   The Rolling Stones – Sticky fingers  1971
 46.   John Lennon – Imagine  1971
 47.   Out of Focus – Out of Focus  1971
 48.   Spirogyra – St. Radigunds  1971
 49.   The Rolling Stones – Exile on main street  1972
 50.   Wishbone Ash – Argus  1972
 51.   Yes – Close to the edge  1972
 52.   Neil Young – Harvest  1972
 53.   Lou Reed – Transformer  1972
 54.   Davis Bowie – The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars  1972
 55.   Amon Düül II – Wolf City 1972
 56.   Renaissance – Prologue  1972
 57.   Hoelderlin – Traum  1972
 58.   The Allman Brothers Band – Brothers and Sisters 1973
 59.   Mike Oldfield – Tubular bells  1973
 60.   Pink Floyd – Dark side of the moon  1973
 61.   Lynyrd Skynyrd – Pronounced Leh-nerd Skin-nerd  1973
 62.   Paul Kantner, Grace Slick – Baron Von Tolbooth and the Chrome Nun  1973
 63.   John Cale – Paris 1919  1973
 64.   Genesis – Selling England by the Pound  1973
 65.   Cockney Rebel – Psychomodo  1974
 66.   Lynyrd Skynyrd – Second helping  1974
 67.   Camel – Mirage  1974
 68.   Led Zeppelin – Physical Graffiti  1975
 69.   Richie Blackmore’s Rainbow – Richie Blackmore’s Rainbow  1975
 70.   Pink Floyd – Wish you were here  1975
 71.   Patti Smith – Horses  1975
 72.   Mike Oldfield – Ommadawn  1975
 73.   Dr. Feelgood – Stupidity  1976
 74.   Jethro Tull – Songs from the wood  1977
 75.   Stranglers – Rattus Norvegicus  1977
 76.   Sex Pistols – Never mind the bollocks, here is the Sex Pistols  1977
 77.   Television – Marquee moon  1977
 78.   Dire Straits – Dire Straits  1978
 79.   Magazine – Real life  1978
 80.   Patti Smith – Easter  1978
 81.   The Clash – London calling  1979
 82.   Neil Young – Rust never sleeps  1979
 83.   Dire Straits – Communique  1979
 84.   Joy Division – Closer  1980
 85.   Eyeless in Gaza – Photographs as memories  1981
 86.   Simple Minds – Sons and fascination/Sister feelings call 1981
 87.   Echo and the Bunnymen – Heaven up here  1981
 88.   Tuxedomoon – Desire  1981
 89.   The Cure – Pornography  1982
 90.   Eyeless in Gaza – Drumming the Beating Heart  1982
 91.   The Wipers – Over the edge  1983
 92.   True west  - Drifters  1984
 93.   The Gun Club – The Las Vegas Story  1984
 94.   The Smiths – Queen is dead  1986
 95.   U2 – Joshua tree  1987
 96.   REM – Green  1988
 97.   Εν Πλω – Εν Πλω  1989
 98.   16 Horsepower – Sackloth ‘n’ ashes  1996
 99.   Nick Cave – The Boatman’s call  1997
100.  Radiohead – OK Computer  1997
101. Tindersticks - Curtains  1997

Σάββατο, 28 Φεβρουαρίου 2015

Κατά τον Δαίμονα εαυτού ή ο δαιμόνιος Jim Morrison




Μια Ελληνική φράση που έγινε γνωστή όταν οι συγγενείς του Jim Morrison την έγραψαν στον τάφο του, κάτω από το όνομα του. Στον τάφο που έφτιαξαν αρκετά χρόνια μετά τον θάνατό του.


Τι σημαίνει άραγε η φράση αυτή; Γιατί την έβαλαν στον τάφο του Jim Morrison;
Θα προσπαθήσω να απαντήσω σ' αυτά τα 2 ερωτήματα, αφενός μεν ερμηνεύοντας την φράσης μέσα από ιστορικά και ετυμολογικά στοιχεία, αφετέρου δε, συνδέοντας την με τον Jim Morrison, μέσα από σελίδες του βίου του και της ποίησης του.

Κυριακή, 15 Φεβρουαρίου 2015

Γκρέγκορυ Κόρσο, ο παραγνωρισμένος Βeat ποιητής





O τελευταίος της γενιάς των Beat, των δαιμόνων αυτών της Αμερικάνικης ποίησης, ο πιο αθόρυβος, απλός και ανεπιτήδευτος απ’ όλους, ήταν ο Γκρέγκορι Κόρσο (Gregory Corso).

Τι ήταν η γενιά των Beat (Beat generation); Όταν ρωτήθηκε κάποτε ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ (Allen Ginsberg) απάντησε ότι "είμαστε μια παρέα φίλων με την ίδια σκέψη". Αυτή η παρέα με την ίδια σκέψη, μαζεύτηκε στο Σαν Φρανσίσκο στα μέσα του '50, και διάλεξαν την πνευματική πλευρά της ζωής, αρνούμενοι τα υλικά οφέλη που τους πρόσφερε η κοινωνία της αφθονίας. Ταυτίστηκαν με τους περιθωριακούς, τους αλήτες που γυρίζουν ταξιδεύοντας, αρνούμενοι πλούτη, δύναμη και καριέρα. Ονειρεύονταν ταξίδια σε τεχνητούς παραδείσους, ταξίδευαν χιλιάδες χιλιόμετρα και η επιθυμία τους ήταν η ελευθερία και η ικανότητα τους να ζουν μ' ένα ρυθμό που σκοτώνει. Έπρεπε να αγγίξουν την υπερβολή. Όπως ειπώθηκε για αυτούς "έζησαν το ζενίθ και το ναδίρ της ανθρώπινης συμπεριφοράς, χωρίς να αφιερώσουν χρόνο σ' ό,τι βρισκόταν ανάμεσα". 
Στην όχι ιδιαίτερα μεγάλη ομάδα των Beat ήταν ο Tzak Κέρουακ (Jack Kerouac), ο Άλλεν Γκίνσμπεργκ, ο Γουίλλιαμ Μπάροουζ (William Burroughs), ο Λώρενς Φερλινγκέττι (Laurence Ferlinghetti), ο Πήτερ Ορλόφσκυ (Peter Orlovsky), ο Νηκ Κάσσαντυ (Neal Cassady), ο Γκάρρυ Σνάιντερ (Garry Snyder), ο Μάικλ ΜακΚλιούρ (Michael McClure), ο Γκρέγκορυ Kόρσο. 



Ο Κόρσο ήταν ο μοναδικός Nεοϋορκέζος μπίτνικ και ήταν ένας πραγματικά περιθωριακός. Πέρασε από διάφορα ορφανοτροφεία μετά το διαζύγιο των γονιών του, και στα 12 χρόνια του κατέληξε στο αναμορφωτήριο για την κλοπή ενός ραδιοφώνου. Στη φυλακή αγάπησε το διάβασμα και κυρίως την ποίηση. Διάβασε τον Ντοστογιέφσκι, τον Μάρλοου, τον Σταντάλ, και τους ποιητές Πέρσυ Σέλεϋ και Γουίλιαμ Μπλέικ. Το 1950, γνώρισε τον Γκίνσμπεργκ σε ένα μπαρ, κι αυτός τον ενεθάρρυνε να συνεχίσει το γράψιμο. Εντάχτηκε στο σκληρό πυρήνα των Beat (Γκίνσμπεργκ, Κέρουακ, Κάσσαντυ), και τους ακολούθησε στο Σαν Φρανσίσκο στα μέσα της δεκαετίας του `50. Μαζί με τον Γκίνσμπεργκ, έγραφαν στο μανιφέστο των Beat "Η Λογοτεχνική Επανάσταση στην Αμερική: ανήκουμε στους Αμερικάνους ποιητές που έχουν αναλάβει το καθήκον, με αγγελικές σάλπιγγες ανά χείρας, να αναγγείλουν τη δυσαρέσκειά τους, τις απαιτήσεις τους, την ελπίδα τους, τα τελεσίδικα υπέροχα αδιανόητα όνειρά τους".
Έγραψε πολλές ποιητικές συλλογές (Gasoline, Happy Birthday of Death, The Mutation of Spirit), και τα πιο γνωστά του ποιήματα είναι το Marriage και το βίαιο κι αμφιλεγόμενο Bomb. Ο Γκίνσμπεργκ δήλωνε συχνά ότι ο ίδιος ήταν σκέτη απάτη, πως ο πιο αυθεντικός απ’ όλους, ο πραγματικά μεγάλος ποιητής των Beat ήταν ο Γκρέγκορυ Κόρσο. 

Τρία εξαιρετικά ποιήματα του Γκρέγκορυ Κόρσο


The Whole Mess … Almost

Έτρεξα έξι πατώματα μέχρι το μικρό επιπλωμένο δωμάτιο μου.
Άνοιξα το παράθυρο κι άρχισα να πετάω έξω αυτά τα πράγματα που είναι πιο σημαντικά στη ζωή.
Πρώτη η Αλήθεια, να στριγκλίζει σαν απεργοσπάστης :
«Μη! Θα πω απαίσια πράγματα για σένα!»
«Α ναι; Λοιπόν δεν έχω τίποτα να κρύψω … Έξω!»
Μετά ήταν η σειρά του Θεού, κλαψούριζε λαμπερός και έκπληκτος
«Δεν φταίω εγώ! Δεν είμαι εγώ η αιτία για όλα αυτά!»
«Έξω!»
Μετά η Αγάπη, να με δωροδοκεί με ερωτόλογα : «Δεν θα γνωρίσεις ποτέ την σεξουαλική ανικανότητα! Όλα τα κορίτσια στα εξώφυλλα της Vogue, όλα δικά σου!»
Έσπρωξα τον χοντρό της κώλο έξω ουρλιάζοντας : «Πάντα τέλειωνες μ’ ένα παράπονο!»
Σήκωσα πάνω την Πίστη, την Ελπίδα, την Ελεημοσύνη … κι οι τρεις κολλημένες μαζί : «Χωρίς εμάς σίγουρα θα πεθάνεις!»
«Με εσάς θα μουρλαθώ. Αντίο!»
Μετά η Ομορφιά … αχ η Ομορφιά, καθώς την οδηγούσα προς το παράθυρο της είπα : «Ήσουν ό,τι αγαπούσα περισσότερο στη ζωή αλλά είσαι φονιάς … η Ομορφιά σκοτώνει!»
Πραγματικά δεν είχα σκοπό να την ρίξω. Έτρεξα κάτω αμέσως φτάνοντας ακριβώς στην στιγμή για να την πιάσω «Με έσωσες!» κλαψούρισε. Την άφησα κάτω και είπα : «Δρόμο!»
Πήγα πίσω στον έκτο όροφο, πήγα για τα Λεφτά, αλλά δεν υπήρχαν καθόλου Λεφτά για να πετάξω.
Το μόνο πράγμα που είχε απομείνει στο δωμάτιο ήταν ο Θάνατος και κρυβόταν κάτω απ’ το νεροχύτη.
«Δεν είμαι αληθινός!» είπε κλαίγοντας. «Είμαι απλά μια φήμη που διαδίδεται απ’ τη ζωή …»
Γελώντας τον πέταξα έξω, μαζί το νεροχύτη κι όλα αυτά και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι το Χιούμορ ήταν το μόνο που είχε απομείνει.

Το μόνο που μπορούσα να κάνω με το Χιούμορ ήταν να πω : «Έξω απ’ το παράθυρο με το παράθυρο!».



Η αμφισβήτηση της αλήθειας

Όντας Ποιητής
εστία ησυχασμού δεν βρίσκεις
Και το μπαούλο της ματαιότητάς μου
το πέταξαν στο πεζοδρόμιο
- ο καθρέφτης έσπασε
Κοιτάζω και βλέπω
έναν παλιωμένο ποιητή
- πόσο γλυκό-θλιμμένο
ερείπιο είναι ο ποιητής
Λέει η καλή καρδιά μου:
«Ανοησίες, όχι, φταίει ο καθρέφτης
που ‘χει σπάσει»
Αν και η αλήθεια δεν είναι πια αφέντης μου
ψέματα για αλήθεια δεν θα πω
Παράτησα για πάντα το μπαούλο
με τα ποιήματά μου
με γύρισα την άλλη μέρα
και είδα έναν Κινέζο
να κλαίει κάτω απ’ τον ήλιο.
   (μετ. Γιάννης Λειβαδάς)




Γραμμένο στα σκαλοπάτια του Πορτορικάνικου Χάρλεμ
  
Υπάρχει μια αλήθεια που βάζει όρια στον άνθρωπο
Μια αλήθεια που τον εμποδίζει να πάει μπροστά
Ο κόσμος αλλάζει
Ο κόσμος το ξ έ ρ ε ι πως αλλάζει
Βαριά είναι η λύπη της μέρας
Οι γέροι έχουν όψη καταδίκης
Οι νέοι παραγνωρίζουν τη μοίρα τους στην όψη αυτή
Αυτό είναι αλήθεια
Μα δεν είναι αλήθεια ολότελα.
Η ζωή έχει νόημα
Και δεν ξέρω το νόημα
Ακόμα κι όταν την ένιωσα δίχως νόημα
Είχα ελπίδα και προσευχήθηκα και ξεστόμισα ένα νόημα
Δεν ήταν όλα ποίηση παιχνιδιάρα
Υπήρχαν χρέη να ξεπληρωθούν
Καλώντας Θεό και Θάνατο
Είχα μια άγρια επιθυμία μαζί τους να τα βάλω
Ο Θάνατος αποδείχτηκε νόημα να μην έχει δίχως τη Ζωή
Ναι ο κόσμος αλλάζει
Ο Θάνατος όμως μένει ίδιος
Τον άνθρωπο παίρνει μακριά απ’ τη Ζωή
Αυτό είν’ το μόνο νόημα που κατέχει
Και συνήθως είναι μια θλιβερή υπόθεση
Τούτος ο Θάνατος
Είχα μια αθωότητα είχα μια σοβαρότητα
Είχα ένα χιούμορ να με γλιτώνει από την αδαή φιλοσοφία
Μπορώ να ψευδίζω τα πιστεύω μου
Μπορώ μπορώ
Γιατί θέλω να ξέρω το νόημα των πάντων
Μα κάθομαι σαν κάτι τσακισμένο
Βογκώντας! Ω, τι ευθύνη
Σου αναθέτω Γκρέγκορυ
Θάνατο και Θεό
Σκληρό σκληρό είναι σκληρό
Έμαθα πως η ζωή δεν ήταν όνειρο
Έμαθα πως η αλήθεια εξαπατούσε
Ο άνθρωπος δεν είναι θεός
Η Ζωή είναι ένας αιώνας
Ο Θάνατος στιγμή μία.
    (μετ. Γιάννης Λειβαδάς)

Το τραγούδι της εβδομάδας, Νο 4, Motorola - Corona

Οι Motorama, ένα συγκρότημα από την Ρωσία (έχουν και οι Ρώσοι rock μουσική;) κυκλοφόρησαν στο τέλος Γενάρη το 3ο τους άλμπουμ με τίτλο Poverty. Ένα πολύ καλό δίσκο με new - wave και post - punk μουσική κατευθείαν από τα ράφια της Factory. Τον δίσκο ανοίγει ένα πολύ καλό κομμάτι, το Corona



Παρασκευή, 13 Φεβρουαρίου 2015

Party

αναζητώ ένα πάρτι.
να μπω, να σκεπάσω τη σιωπή.

"οι γιεγιέδες είναι οι απόγονοι του όθωνα."
ιωάννης κοσμοκαλόγερος.

ανυποψίαστη η ιστορία οδεύει προς το γνωστό της αδιέξοδο
συνοδευόμενη από στρατιές νεοχίπιδων
δηθενοεναλλακτικών
τόσο αριστεροί που αγκαλιάστηκαν με τους φασίστες.

άβυσσος ένδειας και αστικής μετριότητας.

άπαντα τα κληρονομικά χαρίσματα κοσμούν τον ουρανό μας.
ο γιος του σκηνοθέτη έκλασε!
ζήτω το μεθάνιο!

ζήτω η αστική ηθική των άτοκων ονειροδόσεων.
τροφοσυλλεκτική μάζα.
ελεύθερη αγορά.
έμμισθη κατάθλιψη.
αδρανής πληρότητα.
πουτάνες και πρέζα.
σαρκοβόρες ελπίδες.
νοικιασμένες ζωές.
στο πυρ το εξώτερο!

θαμμένα τσεκούρια που μάταια ελπίζουν σε κάποιον να τα
ξεθάψει.

όχι,
δεν φταίει το χρήμα που παίρνει τη θέση του αίματος μας, στις
φλέβες μας,
αλλά η βλακεία που παίρνει τον εαυτό της τόσο στα σοβαρά.

ότι πεθαίνει αργά, πεθαίνει σίγουρα.
και ότι ελπίζει σιωπηλά πεθαίνει σίγουρα.
μην αναζητάτε την γαλήνη.
σας εγκατέλειψε αυτή πρώτη, την ημέρα που την κουρέψατε.

δυσοσμία.
χημικός πολιτισμός.
εταιρική χούντα με σοσιαλιστικό προσωπείο.
δωσίλογοι χαραμοφάηδες.
κράτος εργολάβων.
μαύρα κοράκια με νύχια γαμψά.
φωλιάσαν στην συνταγματική τους ασυλία.
σε ποιον κουνάς το δάχτυλο ρε μουνί;

κλέφτη, κλέφτη είσαι εδω;
παίρνω το τσεκούρι μου και σε κυνηγώ

οι δρόμοι μας μοιάζουν σαν τάφροι,
που είναι πιο μαύροι από την άνοιξη, που είναι πιο μαύρη από
τη γη, που είναι πιο μαύρη από τη νύχτα.

όποιος βγαίνει από τη στρούγκα τον τρώει ο λύκος.
το κτήνος των χωματερών που θρέψαμε, μας καταπίνει.
πατριδοκάπηλοι
εθνική λήθη
απόγονοι προγόνων
λίπος στη σκέψη, λίπος στο βλέμμα και στο στόμα σκατά.

μπασκινερί ρουαγιάλ
νεοφώτιστοι αναγεννημένοι σταυροφόροι
ερωτευμένοι με τον βιασμό της ισότητας που ακολουθεί αέναη
πορεία έρποντας σε μυτερά χαλίκια και στο στόμα σκατά.

τάξη, ασφάλεια και εννέα σφαίρες στην πλάτη
αναζητώ ένα πάρτι.

αναζητώ ένα πάρτι.
να μπω, να σκεπάσω τη σιωπή.

σε ένα παγκάκι κάθομαι για λίγο
μετράω γουρούνια μέχρι να με πάρει ο ύπνος.
ίδια λάθη να ονειρευτώ
αναζητώ ένα πάρτι.

και εσείς μην λησμονείτε...
το τελευταίο δέντρο να το σώσετε,

γιατί από αυτό θα κρεμαστείτε.





Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...
Share